DE ERGERNIS

Inmiddels heb ik meer dan 150 dagen doorgebracht in Spanje. Over iets minder dan twee weken keer ik terug naar Nederland. Ik moet er niet aan denken. Op een enkele persoon en de Albert Heijn na, mis ik helemaal niets of niemand. Toch zit er een aantal positieve punten aan het naderende vertrek uit Spanje. Ik heb me de afgelopen dagen, weken, maanden gestoord/ verwonderd/ geïrriteerd over/aan een aantal zaken die ik absoluut niet ga missen.

DE SPAANSE VOETGANGER
José, Manuel, Isabel en Cármen lopen niet links, niet rechts en ook niet recht door zee door de winkelstraat. Nee, er wordt over de gehele breedte van de boulevard gelopen. Dan kan ik als welopgevoede Hollander wel keurig aan de rechterkant lopen: het levert steevast botsingen op met Spaanse señoritas. Nee, niet leuk en ergerlijk. En mensen die deze voor mij normale vorm van voortbewegen wel uitvoeren, bestaan er in Spanje niet.

HET AVONTUUR DAT FIETSEN HEET
Ik kocht ergens in januari een mountainbike. Salamanca, met zo’n 180.000 inwoners toch een redelijke stad, heeft de beschikking over liefst twee fietsenwinkels. Eentje met enkel racefietsen en eentje waar ik mijn stalen ros vandaan heb. De locatie van de onderneming is vreemd te noemen: op een derde verdieping van een gebouw zonder lift. Dit behoeft geen uitleg en staat synoniem voor de Spaanse beleving van fietsen: het is gevaarlijker dan parachutespringen. Vroeger speelde ik veel GTA. Machtig mooi, beetje mensen aanrijden en andere ongein uithalen. Ik voel mij hier in de straten van Salamanca onderdeel van de game. Alsof iedereen die ik ooit met veel plezier te pletter reed in dit spel mij nu op de hielen zit. Er is één regel voor fietsers in Spanje: fietsen op de snelweg is verboden en voor de rest mag alles.

Omdat ik door velen als één groot klaaggezwel word gezien, heb ik nog een aantal minder kleine ergernissen:
DE RECLAME OP SPOTIFY:
Na elke twee tracks zes uur reclame. En al zes maanden dezelfde.
DE BORSTEN VAN MARÍA:
Ze zijn groot en bungelen vaak uit haar shirt. Ik kan er niet van genieten.
ZONNEBLOEMPITTEN:
Je hoort ze continu uitgespuugd worden en ze gaan tussen je teenslippers zitten. Nee, niet fijn. En niet lekker bovendien.
VOETBALREPORTERS:
Ze zijn allemaal platinablond en vrouwelijk. Dit slaat nergens op en is niet geloofwaardig. Vrouwen kunnen dit niet.
HET SPAANSE ONTBIJT:
Niet verkrijgbaar in Spanje: hagelslag, vlokken, pindakaas, muisjes, crackers, beschuit en Bona. Mijn ontbijt zegmaar.

Klink ik nu negatief? Dat is niet de bedoeling. Ik zal later deze week eens komen met positieve dingen. Want ook dát kan ik. En daarna zal ik Nederland en de Nederlander afkraken. Want wij zijn vreselijk.

***Oh, en ik zoek per 1 september nog altijd woonruimte in Amsterdam***

¡WOONRUIMTE A’DAM GEZOCHT!

Ik zoek per 1 september een appartement voor twee personen in Amsterdam. Binnen de ring en meer van dit soort voorkeuren die je zelf ook wel kunt bedenken. Mocht je iets weten: laat het me horen! Dank!

#ESF

Na 365 dagen is het dan eindelijk weer zover. We mogen weer wapperen met vlaggetjes van Israël en ongelimiteerd rosé drinken. Bovendien is het geen schande om lekker met je knieën over elkaar te zitten, stiekem een beetje te giechelen en aan je vriendje te friemelen. Jawel, de songfestivaldriedaagse gaat deze week weer van start. U weet wel, dat ellenlange programma met die Oostbloklanden. Ik slaap al weken onrustig. Jaap (tweemaal) en Jan zijn er klaar voor. Ze stellen zich even aan u voor in dit filmpje. Nou, dat zit dus wel snor. Vooral Jaap (welke maak je zelf maar uit) heeft een flitsende persoonlijkheid, getuige het filmpje.

Vanzelfsprekend winnen de 3J’s het toernooi glansrijk, want tegen een dergelijk internationaal bekende formatie is geen enkel kruid gewassen. Zelfs niet de Poolse Magdalena Tul, die met haar mooie ballad Jestem zingt over het verdriet dat haar landgenoten hebben van al hun mannen die naar west-Europa trekken om te stukadoren en asperges te steken. In de afsluiting van haar lied haalt ze zelfs Boer Marcel nog even aan, die volgens haar landgenote Xenia onvruchtbaar heeft gemaakt met z’n slappe en mierzoete Limburgse praatjes.

Ondanks de torenhoge verwachting van onze Volendamse vrienden is er wel degelijk concurrentie. Wat te denken van Vlatko Ilievski uit de FYROM. Ja, de FYROM. Dit is geen busmaatschappij op de Veluwe maar een Balkanland. De l’ex-République yougoslave de Macédoin om precies te zijn. Daar waar je dood niet gevonden wil worden. Vlatko zingt over een Russisch meisje met gebleekte hoektanden. Het lijkt onwaarschijnlijk dat de FYROM veel douze points uit de vierhonderdzestig buurlanden gaat krijgen, aangezien dit nooit zo gaat in deze enerverende hoek van Europa.

De grootste verrassing van alles is natuurlijk de rentree van Yaron Cohen a.k.a. Dana International. Deze omgebouwde kerel won in 1998 het liedjesfestijn met het toepasselijke nummer Diva. Dat deze titel niet van toepassing is op het resultaat van de operatie van Yaron doet hier geen enkele afbreuk aan. Veel mannen dromen van de kaaklijn van Dana. Dertien jaar later en evenzoveel verbouwingen aan het gelaat van Dana verder, kan men de conclusie trekken dat het er niet beter op is geworden. In 2008 hadden onze Joodsche vrienden het beter voor elkaar (tip: zet geluid uit)

Doen er dan ook homo’s mee? Vanzelfsprekend. Latvia, waarvan ik altijd eerst op moet zoeken of het nou Litouwen, Estland of Letland is, stuurt een heel gezelschap. Het zijn wel de nichten van het nette soort. De echte nichten zijn van een paar jaar geleden. Dit moet wel zo ongeveer de grootste zijn geweest. De operatie lijkt bij hem beter gelukt dan bij Yaron. Bij Zoli hebben ze de stembanden waarschijnlijk ook meegenomen.

Ja, het worden mooie avonden. En nu mag ik ook natuurlijk ook een favoriet noemen. De winnaar komt dit jaar uit -en pak die Bosatlas er maar alvast even bij- Azerbeidzjan. Azerbeidzgloeiendewateenkutnaam grenst aan Iran. Het zal dan ook geen verrassing zijn dat Ell & Nikki voor u op mogen treden. Alle voorgaande Azerbeidzjaanse deelnemers zijn inmiddels gefusilleerd op het centrale plein van Bakoe. Aan El en Nik de eer om de eerste niet afgemaakte Azerbeidzjaanse songfestival-inzending ooit te worden. Ik help het ze hopen. Veel plezier. Toedels.

CADENA PERPETUA

Na bijna drie maanden ben ik tot de conclusie gekomen dat de Spanjaarden een bijzonder vreemd volkje vormen. Niet omdat alle mannen luisteren naar de naam José of Manuel. Of omdat Jesús een hele normale voornaam is. Ook niet omdat het eten van varkensoren de Spanjaarden tot ongekende hoogte drijft.

Nee. Het is die vervloekte taal. Het grenzeloze vertrouwen in de eigen Spaanse taal. Kijk, van Duitsers weten we allemaal dat ze weigeren een woord over de grens te praten. Daarvoor zijn het Duitsers en daardoor hebben we er weinig mee op. Maar Spanjaarden, daar zijn we mee vergroeid. Jullie ‘Hollanders’ –ja, ik kom uit Friesland- begonnen in de jaren zeventig hun costas te vervuilen. Dankzij jullie zijn al die kustplaatsen niet om aan te zien. Geen Spanjaard meer te bekennen. Allemaal weggepest door dat Amstel drinkende Hollandse volkje.

Dat moet voor de Spanjaarden de druppel zijn geweest. Na jaren onderdrukt te zijn door Franco was het ditmaal de Hollandse enclave die de wet uitmaakte. “¡Hijos de puta!”, zo moeten ze over ons hebben gedacht. Jullie ons landje vervuilen, wij ervoor zorgen jullie ons niet begrijpen. En zo is het maar net.

Neem nou de Spaanse benadering van Engelstalige films. Mijn favoriete film heet hier ‘Cadena Perpetua’. Sta je dan in de bibliotheek, zoekende naar ‘The Shawshank Redemption’. Je kunt het op je buik schrijven dat je ook daadwerkelijk met deze film de bieb uitloopt, ‘Cadena Perpetua’, kom nou.

Dan de uitspraak van Engelse woorden. Afgelopen week heb ik tijdens een anderhalf uur durend college over filmgeschiedenis een aantal woorden opgeschreven die docent José in vloeiend Engels ten gehore bracht:
- Buslijeer
- Ghauwse
- Toijestorrie
- Ghames Bond
- Tom Ghanks
- Ghollywoot
- Thomas Gharris
- Ghawz
- DespiriteGhauwsevibes
Kom maar op met die vertalingen.

Ik at vandaag tussen de middag een ‘perrito caliente’. Wanneer ik vertel dat ‘perrito’ hondje betekent in het Nederlands en ‘caliente’ het tegenovergestelde is van koud, dan laat het antwoord zich raden. Wanneer ik in het café flink zat wil worden bestel ik een ‘güisqui’. Bij voorkeur een Ghonnije Walkehr. En wanneer ik tijdens het kijken naar een film het Pathé-gevoel wil opwekken, dan stop ik een zak ‘palomitas de maíz’ in de magnetron. Je zult per ongeluk eens een woord uit het Engels overnemen in je eigen taal, je moet er toch niet aan denken.

Gek genoeg verander ik na het tikken van deze voorgaande zin plots van mening. Onze Nederlandse taal zit vol met leenwoorden van over de hele wereld. Ik durf te wedden dat bij mijn terugkomst in juni Nederlandse woorden zijn vervangen door een Engelse equivalent. ¡Hijos de puta, viva España!

En verder gaat het goed met mij, ik heb nog drie kilo hagelslag. En zes boemboes.

Bye.

LA PREGUNTA DEL DÍA

Oke. Ik kreeg er nogal wat kritiek op. Dus vandaag bezocht ik de Carrefour, waar je overigens maar 0,97 cent voor twee liter Pepsi Max hoeft neer te leggen, en ging ik op jacht naar een typisch Spaans product. Want een bammetje met hagelslag is mij blijkbaar niet gegund (maar voel je vooral zo vrij om mij een pak Venz Kwinkslag te sturen).

Onderstaande foto lijkt mij vrij Spaans. Inmiddels ligt het in mijn koelkast. Ik heb alleen geen flauw idee wat het is. Dus, Spanje-kenners, kom maar op met recepten, tips, ideeën en gebruiksaanwijzingen.

¿Qué es eso?

En om nog even wat extra in te burgeren, hebben Sophie en ik gisteravond zo’n acht kilometer gelopen om een bezoekje te brengen aan de lokale Media Markt. En onze inspanning werd beloond. Want we keerden terug met drie fantastische films. De titels mag je zelf vertalen. En we aten kebab in een winkelcentrum dat deed denken aan een gezellige shopping mall ergens in een buitenwijk van Nizhny Novgorod.

Péliculas.

Ondanks de ietwat uit de hand gelopen wandeling is ‘Salamanca by night’ prachtig. Al zie je daar op onderstaande iPhone-foto’s verdomde weinig van. En nu ga ik woorden leren. Rode kool, bloemkool, doperwten, peterselie en inktvisringen. Mooi werk. Adíos.

Noche1.

Noche2.

Hacer las compras

Hallo.
Ik ga deze keer even niet vertellen over hoe het hier is. Want ik vermaak me prima en verhalen over mijn avondleven zijn niet boeiend voor jullie.

Ik wil jullie wel belasten met iets anders. Ik heb namelijk voedsel nodig. Niet dat het Spaanse eten niet lekker is, integendeel zelfs, maar ik mis een aantal dingen. Want ik hou van rijst. Het liefst een keer of vijf per week. De rijst is het probleem ook niet. Alleen de potjes die de rijst een beetje smaak moeten geven ontbreken hier. En die wil ik. Heel graag. Dus. Daarom een boodschappenlijstje. Je hoeft er natuurlijk niks mee te doen. Maar mijn grote wens is dat ik straks 423 pakken hagelslag en 231 boemboes in mijn brievenbus heb liggen.

Oke. Komt’ie:
- Venz Kwinkslag;
- Conimex, Boemboe Ajam Paniki;
- Calvé Pindakaas mét stukjes noot;
- Patak’s Milde Curry;
- Nasikruiden, bij voorkeur Thaise Mie (ja, dat zijn dus geen nasikruiden) van Honig.

Stuur naar:
Piter Veenstra
Plaza de España 7-9, 8˚ 1.
37003 Salamanca, España

ENNNNN dat rondje na die 8 hoort. Achtste verdieping, huis 1.

Mijn dank is groot. Heel groot.
Als dank zal ik jullie belonen met véél boeiende blogs, tweets en foto’s.

Cosas Llamativos

Naar aanleiding van blog van gisteren kan ik het niet laten om het lijstje met opvallende zaken nog even wat aan te vullen. Laat ik enkele leeftijdsgroepen eens nader beschrijven.

Toen ik de deur van ons appartementencomplex uitstapte, struikelde ik over de blindenstok van een ietwat verlopen uitziende Spanjaard. De beste man verkoopt, net zoals zo ongeveer driekwart van het andere kansloze gespuis in deze stad, loten voor de nationale loterij. Lijkt me een verdomd lastige baan wanneer je blind bent. Want het is niet zo dat de lotnummers met braille op de loten staan. Enfin, ik dacht er het mijne van. En jij vast ook.

Terwijl ik voor het stoplicht stond te wachten (en daar staan er nogal wat van in Salamanca, allemachtig), hoorde ik in mijn linkeroor het overweldigende geluid van een op dat moment geproduceerde rochel. Vers van de pers, uit de diepste holten van de longen. De dader, een man van een jaar of 83, was zich van geen enkel kwaad bewust en tufte de groengele-rakker precies op de eerste witte streep van het zebrapad. Keurig werk en uit alles bleek dat hij dit niet voor de eerste keer deed. De señor moet een ervaren rochelmikker zijn. En de man staat niet alleen in dit gilde. De Spanjaarden op leeftijd lijken er veel plezier in te hebben. Het zal wel een vrij primitieve manier zijn om het territorium af te bakenen.

Daar waar de mannen plezier beleven aan het uitspugen van hun slijm, zijn de vrouwen op leeftijd zeer bedreven in het aankleden van hun één-trap-dood-hondjes. Vandaag spotte ik onder meer kuttenlikkertjes gekleed in een Superman-achtige tuinbroek en een kinky lederen setje. Een simpel rood kleedje volstaat tegenwoordig niet meer. De hedendaagse hond heeft behoefte aan de meest fascinerende uitdossingen. Helemaal niks mis mee.

De ietwat jongere dames hebben vanzelfsprekend ook kleine hondjes en proppen ze met alle gemak van de wereld in hun handtas. Ondertussen kauwen ze met een enorm stuk enthousiasme op hun klodder kauwgom. Ik zou het niet charmant willen noemen, zo’n lopende centrifuge. Toch deert het de dames, veelal ietwat ordinair gekleed, totaal niet. Naast de opgedirkte dames loopt vaak een wat sneu vriendje. Het type man dat het heerlijk vindt om in een (Adidas) trainingsbroek door de hoofdstraat te lopen. Op flinke sportschoenen natuurlijk. Bij voorkeur witte. En hier en daar een lik blonde, geel uitziende verf in het haar.

Weer een andere categorie heren doet mij de wenkbrauwen fronsen vanwege de stortvloed aan metaal, plastic, kunststof, ijzer, zilver en nepgoud die in hun gezicht aanwezig is. Aan elk onderdeel van het hoofd hangt iets. Veelal een koddig ringetje door het linkerneusgat, maar ook ringen met vierkante-, driehoekige-, en ovale vormen schijnen prima door de neusvleugel te passen. Vaak hangt in de nek van de beringde heren een ietwat smoezelig staartje dat veel wegheeft van een fret. Ik zag gister overigens een dame lopen met twee fretten. In een tuigje. En met een truitje aan. Maar dat spreekt al niet meer tot de verbazing.

Genoeg voor vandaag.
Later meer opvallendheden.